maaien

Dutch

Wikipedia ^nl

Etymology

From Middle Dutch maien, maeyen, from Old Dutch *māien, from Proto-Germanic *mēaną.

Pronunciation

• audio

  (file)

• (Belgium) IPA: /ˈmaɪ̯ə(n)/
• (Netherlands) IPA: /ˈmaɪ̯ə(n)/
• Hyphenation: maai‧en

Verb

maaien

1. To mow.

Conjugation

Conjugation of maaien (weak)

infinitive	maaien
	present tense	past tense
1st person singular	maai	maaide
2nd person singular	maait	maaide
3rd person singular	maait	maaide
plural	maaien	maaiden
subjunctive sing.1	maaie	maaide
subjunctive plur.1	maaien	maaiden
imperative sing.	maai
imperative plur.1	maait
participles	maaiend	(hebben) gemaaid
1)Archaic.

Derived terms

• maaier