manuarius
Latin
Etymology
From manus (“hand”) + -ārius.
Pronunciation
Adjective
manuārius m (feminine manuāria, neuter manuārium); first/second declension
- Of or pertaining to the hand
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | manuārius | manuāria | manuārium | manuāriī | manuāriae | manuāria | |
| genitive | manuāriī | manuāriae | manuāriī | manuāriōrum | manuāriārum | manuāriōrum | |
| dative | manuāriō | manuāriae | manuāriō | manuāriīs | manuāriīs | manuāriīs | |
| accusative | manuārium | manuāriam | manuārium | manuāriōs | manuāriās | manuāria | |
| ablative | manuāriō | manuāriā | manuāriō | manuāriīs | manuāriīs | manuāriīs | |
| vocative | manuārie | manuāria | manuārium | manuāriī | manuāriae | manuāria | |
Noun
manuārius (genitive manuāriī); n, second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | manuārius | manuāriī |
| genitive | manuāriī | manuāriōrum |
| dative | manuāriō | manuāriīs |
| accusative | manuārium | manuāriōs |
| ablative | manuāriō | manuāriīs |
| vocative | manuārie | manuāriī |