opwinden

Dutch

Etymology

op (“up”) +‎ winden (“wind”)

Verb

opwinden

1. (transitive) To wind, e.g. tighten a clockwork mechanism
2. (transitive) To agitate, excite

Conjugation

Conjugation of opwinden (strong class 3, separable)

infinitive	opwinden
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	wind op	wond op	opwind	opwond
2nd person singular	windt op	wond op	opwindt	opwond
2nd person sing. (gij)	windt op	wondt op	opwindt	opwondt
3rd person singular	windt op	wond op	opwindt	opwond
plural	winden op	wonden op	opwinden	opwonden
subjunctive sing.1	winde op	wonde op	opwinde	opwonde
subjunctive plur.1	winden op	wonden op	opwinden	opwonden
imperative sing.	wind op
imperative plur.1	windt op
participles	opwindend	(hebben) opgewonden
1)Archaic.

Derived terms

• opgewonden
• opwinding

Anagrams

• winden op