sinnan
Old English
Etymology
Proto-Germanic *sinþanan (“to journey, spend time, sojourn”). Akin to Old High German sinnan, Old Norse sinn "time, journey", Old English sīþian "to travel", Old English sendan "to send"
Verb
sinnan (strong class III)
Conjugation
Conjugation of sinnan (weak class 1b)
| indicative | present | preterite |
|---|---|---|
| 1st-person singular | sinno | sann |
| 2nd-person singular | sinst | sunne |
| 3rd-person singular | sinþ | sann |
| plural | sinnaþ | sunnon |
| subjunctive | present | preterite |
| singular | sinne | sunne |
| plural | sinnen | sunnen |
| imperative | ||
| singular | sin(e) | |
| plural | sinnaþ | |
| participle | present | past |
| sinnende | sunnen | |
Old High German
Verb
sinnan
Conjugation
Conjugation of sinnan
| indicative | present | preterite |
|---|---|---|
| 1st person singular | sinnu | san |
| 2nd person singular | sinnis | sunni |
| 3rd person singular | sinnit | san |
| 1st person plural | sinnem(es) | sunnum(es) |
| 2nd person plural | sinnet | sunnut |
| 3rd person plural | sinnant | sunnun |
| subjunctive | present | past |
| 1st person singular | sinne | sunni |
| 2nd person singular | sinnes | sunnis |
| 3rd person singular | sinne | sunni |
| 1st person plural | sinnem(es) | sunnim(es) |
| 2nd person plural | sinnet | sunnit |
| 3rd person plural | sinnen | sunnin |
| imperative | ||
| singular | sin | |
| plural | sinnet | |
| participle | present | past |
| sinnanti | gisunnan |