teruggaan

Dutch

Pronunciation

• IPA: /təˈrʏχaːn/

Etymology

From terug +‎ gaan.

Verb

teruggaan

1. to return, go back

Conjugation

Conjugation of teruggaan (strong class 7, irregular, separable)

infinitive	teruggaan
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	ga terug	ging terug	terugga	terugging
2nd person singular	gaat terug	ging terug	teruggaat	terugging
2nd person sing. (gij)	gaat terug	gingt terug	teruggaat	teruggingt
3rd person singular	gaat terug	ging terug	teruggaat	terugging
plural	gaan terug	gingen terug	teruggaan	teruggingen
subjunctive sing.1	ga terug	ginge terug	terugga	terugginge
subjunctive plur.1	gaan terug	gingen terug	teruggaan	teruggingen
imperative sing.	ga terug
imperative plur.1	gaat terug
participles	teruggaand	(zijn) teruggegaan
1)Archaic.

Anagrams

• gaan terug