terugwinnen

Dutch

Etymology

Compound of terug + winnen, analogous to English win back.

Verb

terugwinnen

1. to recover

Conjugation

Conjugation of terugwinnen (strong class 3, separable)

infinitive	terugwinnen
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	win terug	won terug	terugwin	terugwon
2nd person singular	wint terug	won terug	terugwint	terugwon
2nd person sing. (gij)	wint terug	wont terug	terugwint	terugwont
3rd person singular	wint terug	won terug	terugwint	terugwon
plural	winnen terug	wonnen terug	terugwinnen	terugwonnen
subjunctive sing.1	winne terug	wonne terug	terugwinne	terugwonne
subjunctive plur.1	winnen terug	wonnen terug	terugwinnen	terugwonnen
imperative sing.	win terug
imperative plur.1	wint terug
participles	terugwinnend	(hebben) teruggewonnen
1)Archaic.

Anagrams

• winnen terug