uitbarsten

Dutch

Etymology

uit +‎ barsten

Verb

uitbarsten

1. to burst out, erupt (such as a volcano or anger)

Conjugation

Conjugation of uitbarsten (weak, separable)

infinitive	uitbarsten
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	barst uit	barstte uit	uitbarst	uitbarstte
2nd person singular	barst uit	barstte uit	uitbarst	uitbarstte
3rd person singular	barst uit	barstte uit	uitbarst	uitbarstte
plural	barsten uit	barstten uit	uitbarsten	uitbarstten
subjunctive sing.1	barste uit	barstte uit	uitbarste	uitbarstte
subjunctive plur.1	barsten uit	barstten uit	uitbarsten	uitbarstten
imperative sing.	barst uit
imperative plur.1	barst uit
participles	uitbarstend	(hebben) uitgebarst
1)Archaic.

Related terms

• uitbarsting

Anagrams

• barsten uit