uittrekken

Dutch

Etymology

uit +‎ trekken

Verb

uittrekken

1. to take off (clothes)

Conjugation

Conjugation of uittrekken (strong class 3, separable)

infinitive	uittrekken
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	trek uit	trok uit	uittrek	uittrok
2nd person singular	trekt uit	trok uit	uittrekt	uittrok
2nd person sing. (gij)	trekt uit	trokt uit	uittrekt	uittrokt
3rd person singular	trekt uit	trok uit	uittrekt	uittrok
plural	trekken uit	trokken uit	uittrekken	uittrokken
subjunctive sing.1	trekke uit	trokke uit	uittrekke	uittrokke
subjunctive plur.1	trekken uit	trokken uit	uittrekken	uittrokken
imperative sing.	trek uit
imperative plur.1	trekt uit
participles	uittrekkend	(hebben) uitgetrokken
1)Archaic.

Antonyms

• aantrekken

Synonyms

• uitdoen

Anagrams

• trekken uit