urbanus
Latin
Etymology
Pronunciation
Adjective
urbānus m (feminine urbāna, neuter urbānum); first/second declension
- of or belonging to a city; urban
- fond of, or devoted to cities
- (of manners or style) cultivated, polished, refined
- (of manners or style) bold, forward, impudent
- (of speech) elegant, refined, choice
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | urbānus | urbāna | urbānum | urbānī | urbānae | urbāna | |
| genitive | urbānī | urbānae | urbānī | urbānōrum | urbānārum | urbānōrum | |
| dative | urbānō | urbānae | urbānō | urbānīs | urbānīs | urbānīs | |
| accusative | urbānum | urbānam | urbānum | urbānōs | urbānās | urbāna | |
| ablative | urbānō | urbānā | urbānō | urbānīs | urbānīs | urbānīs | |
| vocative | urbāne | urbāna | urbānum | urbānī | urbānae | urbāna | |
- comparative: urbānior, superlative: urbānissimus
Derived terms
Related terms
Descendants
Noun
urbānus (genitive urbānī); m, second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | urbānus | urbānī |
| genitive | urbānī | urbānōrum |
| dative | urbānō | urbānīs |
| accusative | urbānum | urbānōs |
| ablative | urbānō | urbānīs |
| vocative | urbāne | urbānī |