voortkomen

Dutch

Etymology

From voort +‎ komen.

Verb

voortkomen

1. to originate (from)
2. (archaic) to come forth

Conjugation

Conjugation of voortkomen (strong class 4, irregular, separable)

infinitive	voortkomen
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	kom voort	kwam voort	voortkom	voortkwam
2nd person singular	komt voort	kwam voort	voortkomt	voortkwam
2nd person sing. (gij)	komt voort	kwaamt voort	voortkomt	voortkwaamt
3rd person singular	komt voort	kwam voort	voortkomt	voortkwam
plural	komen voort	kwamen voort	voortkomen	voortkwamen
subjunctive sing.1	kome voort	kwame voort	voortkome	voortkwame
subjunctive plur.1	komen voort	kwamen voort	voortkomen	voortkwamen
imperative sing.	kom voort
imperative plur.1	komt voort
participles	voortkomend	(zijn) voortgekomen
1)Archaic.

Anagrams

• komen voort