yönelme

Turkish

Etymology

• From yönelmek

Noun

yönelme (definite accusative yönelmeyi, plural yönelmeler)

1. (verbal noun) orientating, formating
2. (by extension) dative case

Declension

declension of yönelme

	singular (tekil)	plural (çoğul)
nominative (yalın)	yönelme	yönelmeler
definite accusative (belirtme)	yönelmeyi	yönelmeleri
dative (yönelme)	yönelmeye	yönelmelere
locative (bulunma)	yönelmede	yönelmelerde
ablative (çıkma)	yönelmeden	yönelmelerden
genitive (tamlayan)	yönelmenin	yönelmelerin

Synonyms

• yönelim, yöneliş (1)
• yönelme hâli/hali, yönelme durumu, -e hâli (2)