तायु

Contents

SanskritEdit

EtymologyEdit

From Proto-Indo-European *teh₂y- ‎(to steal).

NounEdit

तायु ‎(tāyúm

  1. thief
    • RV 1.50.2a
      अप तये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः |
      सूराय विश्वचक्षसे ||
      apa tye tāyavo yathā nakṣatrā yantyaktubhiḥ |
      sūrāya viśvacakṣase ||
      The constellations pass away, like thieves, together with their beams,
      Before the all-beholding Sun.

DeclensionEdit

Masculine u-stem declension of तायु
Nom. sg. तायुः ‎(tāyuḥ)
Gen. sg. तायोः ‎(tāyoḥ)
Singular Dual Plural
Nominative तायुः ‎(tāyuḥ) तायू ‎(tāyū) तायवः ‎(tāyavaḥ)
Vocative तायो ‎(tāyo) तायू ‎(tāyū) तायवः ‎(tāyavaḥ)
Accusative तायुम् ‎(tāyum) तायू ‎(tāyū) तायून् ‎(tāyūn)
Instrumental तायुना ‎(tāyunā) तायुभ्याम् ‎(tāyubhyām) तायुभिः ‎(tāyubhiḥ)
Dative तायवे ‎(tāyave) तायुभ्याम् ‎(tāyubhyām) तायुभ्यः ‎(tāyubhyaḥ)
Ablative तायोः ‎(tāyoḥ) तायुभ्याम् ‎(tāyubhyām) तायुभ्यः ‎(tāyubhyaḥ)
Genitive तायोः ‎(tāyoḥ) ताय्वोः ‎(tāyvoḥ) तायूनाम् ‎(tāyūnām)
Locative तायौ ‎(tāyau) ताय्वोः ‎(tāyvoḥ) तायुषु ‎(tāyuṣu)

ReferencesEdit

  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0443
Read in another language