Contents

LatinEdit

EtymologyEdit

Perfect passive participle of praeficiō.

NounEdit

praefectus m ‎(genitive praefectī); second declension

  1. officer

InflectionEdit

Second declension.

Case Singular Plural
nominative praefectus praefectī
genitive praefectī praefectōrum
dative praefectō praefectīs
accusative praefectum praefectōs
ablative praefectō praefectīs
vocative praefecte praefectī

AdjectiveEdit

praefectus m ‎(feminine praefecta, neuter praefectum); first/second declension

  1. put in charge

InflectionEdit

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative praefectus praefecta praefectum praefectī praefectae praefecta
genitive praefectī praefectae praefectī praefectōrum praefectārum praefectōrum
dative praefectō praefectō praefectīs
accusative praefectum praefectam praefectum praefectōs praefectās praefecta
ablative praefectō praefectā praefectō praefectīs
vocative praefecte praefecta praefectum praefectī praefectae praefecta

VerbEdit

praefectus

  1. perfect passive participle of praeficiō

DescendantsEdit

ReferencesEdit