anculus
Latin
Noun
anculus (genitive anculī); m, second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | anculus | anculī |
| genitive | anculī | anculōrum |
| dative | anculō | anculīs |
| accusative | anculum | anculōs |
| ablative | anculō | anculīs |
| vocative | ancule | anculī |
anculus (genitive anculī); m, second declension
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | anculus | anculī |
| genitive | anculī | anculōrum |
| dative | anculō | anculīs |
| accusative | anculum | anculōs |
| ablative | anculō | anculīs |
| vocative | ancule | anculī |