annualis
Latin
Etymology
From annus (“year”).
Adjective
annuālis m and f, annuāle n; third declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | M.F. | N. | MM.FF. | NN. | |
| nominative | annuālis | annuāle | annuālēs | annuālia | |
| genitive | annuālis | annuālis | annuālium | annuālium | |
| dative | annuālī | annuālī | annuālibus | annuālibus | |
| accusative | annuālem | annuāle | annuālēs | annuālia | |
| ablative | annuālī | annuālī | annuālibus | annuālibus | |
| vocative | annuālis | annuāle | annuālēs | annuālia | |