bijut

Volapük

Etymology

From French bijou (“jewel”) + -t added on (to avoid ending the noun in a vowel).

Pronunciation

• IPA: [biˈʃut], X-SAMPA: [bi"Sut]

Noun

bijut (plural bijuts)

1. jewel

Declension

declension of bijut

	singular	plural
nominative	bijut	bijuts
genitive	bijuta	bijutas
dative	bijute	bijutes
accusative	bijuti	bijutis
predicative	bijutu	bijutus
vocative	o bijut!	o bijuts!

Derived terms

• bijutakasät
• bijutated
• bijutavob
• bijutahivoban
• bijutajivoban
• bijutavoban
• bijutel
• bijutelik
• bijutik
• bijutiselidöp
• bijutül
• bijutülabogil
• bijutülahitedan
• bijutülajitedan
• bijutülated
• bijutülatedan
• hibijutel
• jibijutel