bloian
Old Saxon
Etymology
Proto-Germanic *blōaną (“to flower, blossom, flourish”), from Proto-Indo-European *bhel- (“to thrive, bloom”). Akin to Old English blōwan, Dutch bloeien, Old High German pluojan (German blühen), Latin flōreō, Old Irish bláth (“flower, blossom”).
Verb
blōian
Conjugation
Conjugation of bloian
| indicative | present | preterite |
|---|---|---|
| 1st person singular | blōu | bliow |
| 2nd person singular | blōis | bliowi |
| 3rd person singular | blōid | bliow |
| plural | blōiad | bliowun |
| subjunctive | present | past |
| 1st person singular | blōie | bliowi |
| 2nd person singular | blōies | bliowis |
| 3rd person singular | blōie | bliowi |
| plural | blōien | bliowin |
| imperative | present | — |
| singular | blōi | |
| plural | blōiad | |
| participle | present | past |
| blōiandi | (gi)blōian |