camminus
Latin
Alternative forms
Etymology
From Gaulish.
Noun
cammīnus (genitive cammīnī); m, second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | cammīnus | cammīnī |
| genitive | cammīnī | cammīnōrum |
| dative | cammīnō | cammīnīs |
| accusative | cammīnum | cammīnōs |
| ablative | cammīnō | cammīnīs |
| vocative | cammīne | cammīnī |
Descendants
References
- W. Meyer-Lübke: Romanisches etymologisches Wörterbuch. Heidelberg: Carl Winter’s Universitätsbuchhandlung, 1911.