ongehoord

Dutch

Etymology

on- (“un-”) +‎ gehoord (“heard”)

Adjective

ongehoord (comparative ongehoorder, superlative ongehoordst)

1. (literally) unheard-of
2. shameful, reprehensible
3. terrible, excessive

Declension

Declension of ongehoord

		positive	comparative	superlative
				attributive	predicative/adverbial
predicative/adverbial		ongehoord	ongehoorder
neuter singular	indefinite	ongehoord	ongehoorder
	definite	ongehoorde	ongehoordere	ongehoordste	ongehoordst, ongehoordste
common singular		ongehoorde	ongehoordere	ongehoordste	ongehoordste
plural		ongehoorde	ongehoordere	ongehoordste	ongehoordste
partitive		ongehoords	ongehoorders