strijdbaar

Dutch

Etymology

strijden +‎ -baar

Adjective

strijdbaar (comparative strijdbaarder, superlative strijdbaarst)

1. militant

Declension

Declension of strijdbaar

		positive	comparative	superlative
				attributive	predicative/adverbial
predicative/adverbial		strijdbaar	strijdbaarder
neuter singular	indefinite	strijdbaar	strijdbaarder
	definite	strijdbare	strijdbaardere	strijdbaarste	strijdbaarst, strijdbaarste
common singular		strijdbare	strijdbaardere	strijdbaarste	strijdbaarste
plural		strijdbare	strijdbaardere	strijdbaarste	strijdbaarste
partitive		strijdbaars	strijdbaarders