vanzelfsprekend

Dutch

Etymology

van (“from”) +‎ zelf (“self”) +‎ sprekend (“speaking”):  (“which speaks by itself”)

Pronunciation

• IPA: /vɑn.zɛlfˈspre.kənt/
• Hyphenation: van‧zelf‧spre‧kend

Adjective

vanzelfsprekend (comparative vanzelfsprekender, superlative vanzelfsprekendst)

1. self-evident

Declension

Declension of vanzelfsprekend

		positive	comparative	superlative
				attributive	predicative/adverbial
predicative/adverbial		vanzelfsprekend	vanzelfsprekender
neuter singular	indefinite	vanzelfsprekend	vanzelfsprekender
	definite	vanzelfsprekende	vanzelfsprekendere	vanzelfsprekendste	vanzelfsprekendst, vanzelfsprekendste
common singular		vanzelfsprekende	vanzelfsprekendere	vanzelfsprekendste	vanzelfsprekendste
plural		vanzelfsprekende	vanzelfsprekendere	vanzelfsprekendste	vanzelfsprekendste
partitive		vanzelfsprekends	vanzelfsprekenders