Open main menu

Wiktionary β

See also: अहर्

Contents

SanskritEdit

EtymologyEdit

From Sanskrit अंह् (aṃh, to go, to set out, to commence). Related to अङ्ग (aṅga, limb, body, part)

NounEdit

अंह्रि (aṃhrim

  1. foot
  2. root of a tree

DeclensionEdit

Masculine i-stem declension of अंह्रि
Nom. sg. अंह्रिः (aṃhriḥ)
Gen. sg. अंह्रेः (aṃhreḥ)
Singular Dual Plural
Nominative अंह्रिः (aṃhriḥ) अंह्री (aṃhrī) अंह्रयः (aṃhrayaḥ)
Vocative अंह्रे (aṃhre) अंह्री (aṃhrī) अंह्रयः (aṃhrayaḥ)
Accusative अंह्रिम् (aṃhrim) अंह्री (aṃhrī) अंह्रीन् (aṃhrīn)
Instrumental अंह्रिणा (aṃhriṇā) अंह्रिभ्याम् (aṃhribhyām) अंह्रिभिः (aṃhribhiḥ)
Dative अंह्रये (aṃhraye) अंह्रिभ्याम् (aṃhribhyām) अंह्रिभ्यः (aṃhribhyaḥ)
Ablative अंह्रेः (aṃhreḥ) अंह्रिभ्याम् (aṃhribhyām) अंह्रिभ्यः (aṃhribhyaḥ)
Genitive अंह्रेः (aṃhreḥ) अंह्र्योः (aṃhryoḥ) अंह्रीणाम् (aṃhrīṇām)
Locative अंह्रौ (aṃhrau) अंह्र्योः (aṃhryoḥ) अंह्रिषु (aṃhriṣu)

DescendantsEdit

ReferencesEdit

  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 1