Open main menu

Wiktionary β

Contents

TurkishEdit

EtymologyEdit

From söz +‎ -cü.

NounEdit

sözcü (definite accusative sözcüyü, plural sözcüler)

  1. spokesperson
  2. third-person singular simple present predicative of sözcü

DeclensionEdit

Inflection
Nominative sözcü
Definite accusative sözcüyü
Singular Plural
Nominative sözcü sözcüler
Definite accusative sözcüyü sözcüleri
Dative sözcüye sözcülere
Locative sözcüde sözcülerde
Ablative sözcüden sözcülerden
Genitive sözcünün sözcülerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular sözcüm sözcülerim
2nd singular sözcün sözcülerin
3rd singular sözcüsü sözcüleri
1st plural sözcümüz sözcülerimiz
2nd plural sözcünüz sözcüleriniz
3rd plural sözcüleri sözcüleri
Predicative forms
Singular Plural
1st singular sözcüyüm sözcülerim
2nd singular sözcüsün sözcülersin
3rd singular sözcü
sözcüdür
sözcüler
sözcülerdir
1st plural sözcüyüz sözcüleriz
2nd plural sözcüsünüz sözcülersiniz
3rd plural sözcüler sözcülerdir

Derived termsEdit