See also: suc

TurkishEdit

EtymologyEdit

Of Turkic origin.

NounEdit

suç (definite accusative suçu, plural suçlar)

  1. crime

DeclensionEdit

Inflection
Nominative suç
Definite accusative suçu
Singular Plural
Nominative suç suçlar
Definite accusative suçu suçları
Dative suça suçlara
Locative suçta suçlarda
Ablative suçtan suçlardan
Genitive suçun suçların
Possessive forms
Nominative
Singular Plural
1st singular suçum suçlarım
2nd singular suçun suçların
3rd singular suçu suçları
1st plural suçumuz suçlarımız
2nd plural suçunuz suçlarınız
3rd plural suçları suçları
Definite accusative
Singular Plural
1st singular suçumu suçlarımı
2nd singular suçunu suçlarını
3rd singular suçunu suçlarını
1st plural suçumuzu suçlarımızı
2nd plural suçunuzu suçlarınızı
3rd plural suçlarını suçlarını
Dative
Singular Plural
1st singular suçuma suçlarıma
2nd singular suçuna suçlarına
3rd singular suçuna suçlarına
1st plural suçumuza suçlarımıza
2nd plural suçunuza suçlarınıza
3rd plural suçlarına suçlarına
Locative
Singular Plural
1st singular suçumda suçlarımda
2nd singular suçunda suçlarında
3rd singular suçunda suçlarında
1st plural suçumuzda suçlarımızda
2nd plural suçunuzda suçlarınızda
3rd plural suçlarında suçlarında
Ablative
Singular Plural
1st singular suçumdan suçlarımdan
2nd singular suçundan suçlarından
3rd singular suçundan suçlarından
1st plural suçumuzdan suçlarımızdan
2nd plural suçunuzdan suçlarınızdan
3rd plural suçlarından suçlarından
Genitive
Singular Plural
1st singular suçumun suçlarımın
2nd singular suçunun suçlarının
3rd singular suçunun suçlarının
1st plural suçumuzun suçlarımızın
2nd plural suçunuzun suçlarınızın
3rd plural suçlarının suçlarının
Predicative forms
Singular Plural
1st singular suçum suçlarım
2nd singular suçsun suçlarsın
3rd singular suç
suçtur
suçlar
suçlardır
1st plural suçuz suçlarız
2nd plural suçsunuz suçlarsınız
3rd plural suçlar suçlardır

Derived termsEdit

ReferencesEdit