πλανήτης

Ancient Greek

Alternative forms

• πλάνης
• πλανάτας (Doric)

Etymology

From πλανάω (planaō, “I wander”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /planɛ͜ɛ́tɛ͜ɛs/

• (1st BC Egyptian): IPA: /planéːteːs/

• (4th AD Koine): IPA: /planítis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /planítis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /planítis/

Noun

πλανήτης (genitive πλάνητου) m, first declension; (planētēs)

1. wanderer
2. planet
3. fever which comes in irregular fits

Inflection

First declension of πλανήτης, πλανήτου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	πλανήτης	πλανήτᾱ	πλανῆται
Genitive	πλανήτου	πλανήταιν	πλανητῶν
Dative	πλανήτῃ	πλανήταιν	πλανήταις
Accusative	πλανήτην	πλανήτᾱ	πλανήτᾱς
Vocative	πλανήτη	πλανήτᾱ	πλανῆται

Synonyms

• (planet): πλάνης ἀστήρ (planēs astēr)

Descendants

• Russian: плане́та (planéta), плани́да (planída)

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4107

---

Greek

Noun

πλανήτης (planítis) m,   plural πλανήτες

1. (astronomy) planet

Declension

declension of πλανήτης

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	πλανήτης	πλανήτες
genitive (γενική)	πλανήτη	πλανητών
accusative (αιτιατική)	πλανήτη	πλανήτες
vocative (κλητική)	πλανήτη	πλανήτες

See also

• Πλανήτης on the Greek Wikipedia.el.Wikipedia