afzonderen

Dutch

Etymology

af +‎ zonder +‎ -en

Pronunciation

• IPA: /ˈɑfˌsɔndərə(n)/

• audio

  (file)

Verb

afzonderen

1. to isolate

Conjugation

Conjugation of afzonderen (weak, separable)

infinitive	afzonderen
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	zonder af	zonderde af	afzonder	afzonderde
2nd person singular	zondert af	zonderde af	afzondert	afzonderde
3rd person singular	zondert af	zonderde af	afzondert	afzonderde
plural	zonderen af	zonderden af	afzonderen	afzonderden
subjunctive sing.1	zondere af	zonderde af	afzondere	afzonderde
subjunctive plur.1	zonderen af	zonderden af	afzonderen	afzonderden
imperative sing.	zonder af
imperative plur.1	zondert af
participles	afzonderend	(hebben) afgezonderd
1)Archaic.

Derived terms

• afzondering

Anagrams

• zonderen af