benedictus
See also Benedictus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of benedīcō (“I speak well (of)”), from bene (“well”) + dīcō (“speak”).
Pronunciation
- IPA: /bɛ.nɛˈdɪːk.tʊs/
Noun
benedictus (genitive benedictī); m, second declension
- (Ecclesiastical Latin) a blessed person
Inflection
Participle
benedictus m (feminine benedicta, neuter benedictum); first/second declension
- (Ecclesiastical Latin) blessed, having been blessed
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | benedictus | benedicta | benedictum | benedictī | benedictae | benedicta | |
| genitive | benedictī | benedictae | benedictī | benedictōrum | benedictārum | benedictōrum | |
| dative | benedictō | benedictae | benedictō | benedictīs | benedictīs | benedictīs | |
| accusative | benedictum | benedictam | benedictum | benedictōs | benedictās | benedicta | |
| ablative | benedictō | benedictā | benedictō | benedictīs | benedictīs | benedictīs | |
| vocative | benedicte | benedicta | benedictum | benedictī | benedictae | benedicta | |