betegelen

Dutch

Etymology

be- + tegel + -en

Verb

betegelen

1. to tile

Conjugation

Conjugation of betegelen (weak, prefixed)

infinitive	betegelen
	present tense	past tense
1st person singular	betegel	betegelde
2nd person singular	betegelt	betegelde
3rd person singular	betegelt	betegelde
plural	betegelen	betegelden
subjunctive sing.1	betegele	betegelde
subjunctive plur.1	betegelen	betegelden
imperative sing.	betegel
imperative plur.1	betegelt
participles	betegelend	(hebben) betegeld
1)Archaic.

Derived terms

• betegeling