doorzetten

Dutch

Etymology

door +‎ zetten

Verb

doorzetten

1. to persevere, pull through
2. to persist

Conjugation

Conjugation of doorzetten (weak, separable)

infinitive	doorzetten
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	zet door	zette door	doorzet	doorzette
2nd person singular	zet door	zette door	doorzet	doorzette
3rd person singular	zet door	zette door	doorzet	doorzette
plural	zetten door	zetten door	doorzetten	doorzetten
subjunctive sing.1	zette door	zette door	doorzette	doorzette
subjunctive plur.1	zetten door	zetten door	doorzetten	doorzetten
imperative sing.	zet door
imperative plur.1	zet door
participles	doorzettend	(hebben) doorgezet
1)Archaic.

Derived terms

• doorzettingsvermogen

Anagrams

• zetten door