dziki

Polish

Etymology

From Proto-Slavic *dikъ

Pronunciation

• IPA: /ˈd͡ʑikʲi/

• Audio

  (file)

Adjective

dziki m (comparative dzikszy/bardziej dziki, superlative najdzikszy/najbardziej dziki)

1. wild

Declension

  Declension of dziki

Case	Singular				Plural
	Personal and animate masculine	Inanimate masculine	Neuter	Feminine	Personal masculine	Neuter Feminine Non-personal masculine
Nominative Vocative	dziki		dzikie	dzika	dzicy	dzikie
Genitive	dzikiego			dzikiej	dzikich
Dative	dzikiemu				dzikim
Accusative	dzikiego	dziki	dzikie	dziką	dzikich	dzikie
Instrumental	dzikim				dzikimi
Locative				dzikiej	dzikich

Noun

dziki

1. Nominative plural of dzik
2. Accusative plural of dzik
3. Vocative plural of dzik