imperator
Interlingua
↑Jump back a sectionLatin
Etymology
From imperō (“command”), via the radical of its supine imperātum + -tor.
Noun
imperātor (genitive imperātōris); m, third declension
Inflection
Derived terms
Related terms
Descendants
Polish
Etymology
Borrowed from Latin imperator
Noun
imperator m
- emperor (ruler of an empire)
Declension
declension of imperator
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | imperator | imperatorzy/imperatorowie |
| genitive | imperatora | imperatorów |
| dative | imperatorowi | imperatorom |
| accusative | imperatora | imperatorów |
| instrumental | imperatorem | imperatorami |
| locative | imperatorze | imperatorach |
| vocative | imperatorze | imperatorzy/imperatorowie |
Serbo-Croatian
Pronunciation
- IPA: /impěraːtor/
- Hyphenation: im‧pe‧ra‧tor
Noun
impèrātor m (Cyrillic spelling импѐра̄тор)
- emperor (ruler of an empire)
Declension
declension of imperator
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | imperator | imperatori |
| genitive | imperatora | imperatora |
| dative | imperatoru | imperatorima |
| accusative | imperatora | imperatore |
| vocative | imperatore | imperatori |
| locative | imperatoru | imperatorima |
| instrumental | imperatorom | imperatorima |