margo
English
↑Jump back a sectionLatin
Etymology
From Proto-Indo-European *merg-, Proto-Indo-European *marǵ- (“edge, boundary, border”). Compare English mark.
Pronunciation
Noun
margō (genitive marginis); m f, third declension
Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | margō | marginēs |
| genitive | marginis | marginum |
| dative | marginī | marginibus |
| accusative | marginem | marginēs |
| ablative | margine | marginibus |
| vocative | margō | marginēs |