onbruikbaar

Dutch

Etymology

on- +‎ bruikbaar

Adjective

onbruikbaar (comparative onbruikbaarder, superlative onbruikbaarst)

1. unusable, useless

Declension

Declension of onbruikbaar

		positive	comparative	superlative
				attributive	predicative/adverbial
predicative/adverbial		onbruikbaar	onbruikbaarder
neuter singular	indefinite	onbruikbaar	onbruikbaarder
	definite	onbruikbare	onbruikbaardere	onbruikbaarste	onbruikbaarst, onbruikbaarste
common singular		onbruikbare	onbruikbaardere	onbruikbaarste	onbruikbaarste
plural		onbruikbare	onbruikbaardere	onbruikbaarste	onbruikbaarste
partitive		onbruikbaars	onbruikbaarders

Derived terms

• onbruikbaarheid