rouwen

Dutch

Etymology

From Old Dutch *reuwan, from Proto-Germanic *hrewwaną.

Cognate with Old English hrēowan (English rue) and German reuen.

Pronunciation

• (Northern Netherlands) IPA: /ˈrʌʊ.ʋ̞ə(n)/
• (Flanders, Brabant, Limburg) IPA: /ˈrʌː.β̞ə(n)/
• Rhymes: -ɑu̯ən

Verb

rouwen

1. (intransitive) to mourn, to grieve

Conjugation

Conjugation of rouwen (weak)

infinitive	rouwen
	present tense	past tense
1st person singular	rouw	rouwde
2nd person singular	rouwt	rouwde
3rd person singular	rouwt	rouwde
plural	rouwen	rouwden
subjunctive sing.1	rouwe	rouwde
subjunctive plur.1	rouwen	rouwden
imperative sing.	rouw
imperative plur.1	rouwt
participles	rouwend	(hebben) gerouwd
1)Archaic.

Derived terms

berouwen (verb) rouwbeklag n rouwende m rouwkleur rouwregister n rouwstoet

References