samenhangen

Dutch

Etymology

samen +‎ hangen

Verb

samenhangen

1. to coincide, concur

   drie samenhangende lijnen — three concurrent lines

Conjugation

Conjugation of samenhangen (strong class 7, separable)

infinitive	samenhangen
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	hang samen	hing samen	samenhang	samenhing
2nd person singular	hangt samen	hing samen	samenhangt	samenhing
2nd person sing. (gij)	hangt samen	hingt samen	samenhangt	samenhingt
3rd person singular	hangt samen	hing samen	samenhangt	samenhing
plural	hangen samen	hingen samen	samenhangen	samenhingen
subjunctive sing.1	hange samen	hinge samen	samenhange	samenhinge
subjunctive plur.1	hangen samen	hingen samen	samenhangen	samenhingen
imperative sing.	hang samen
imperative plur.1	hangt samen
participles	samenhangend	(hebben) samengehangen
1)Archaic.

Anagrams

• hangen samen