struikelen

Dutch

Etymology

Germanic, from Middle Dutch strukelen, with iterative ending -elen.

Pronunciation

• IPA: /ˈstrœʏkələ(n)/

Verb

struikelen

1. To trip, fall over or stumble over an object

Conjugation

Conjugation of struikelen (weak)

infinitive	struikelen
	present tense	past tense
1st person singular	struikel	struikelde
2nd person singular	struikelt	struikelde
3rd person singular	struikelt	struikelde
plural	struikelen	struikelden
subjunctive sing.1	struikele	struikelde
subjunctive plur.1	struikelen	struikelden
imperative sing.	struikel
imperative plur.1	struikelt
participles	struikelend	(hebben) gestruikeld
1)Archaic.

Derived terms

gestruikel n struikelaar m struikelblok n struikeling struikelsteen m

Related terms

• struik

Anagrams

• kluisteren