verkreukelen

Dutch

Etymology

From ver- +‎ kreukelen

Verb

verkreukelen

1. to crease, rumple
2. (figuratively) to blunder, screw up

Conjugation

Conjugation of verkreukelen (weak, prefixed)

infinitive	verkreukelen
	present tense	past tense
1st person singular	verkreukel	verkreukelde
2nd person singular	verkreukelt	verkreukelde
3rd person singular	verkreukelt	verkreukelde
plural	verkreukelen	verkreukelden
subjunctive sing.1	verkreukele	verkreukelde
subjunctive plur.1	verkreukelen	verkreukelden
imperative sing.	verkreukel
imperative plur.1	verkreukelt
participles	verkreukelend	(hebben) verkreukeld
1)Archaic.

Synonyms

• (rumple): kreuken, kreukelen