versleutelen

Dutch

Etymology

From ver- +‎ sleutel (“key”).

Verb

versleutelen

1. (computing) to encrypt

Conjugation

Conjugation of versleutelen (weak, prefixed)

infinitive	versleutelen
	present tense	past tense
1st person singular	versleutel	versleutelde
2nd person singular	versleutelt	versleutelde
3rd person singular	versleutelt	versleutelde
plural	versleutelen	versleutelden
subjunctive sing.1	versleutele	versleutelde
subjunctive plur.1	versleutelen	versleutelden
imperative sing.	versleutel
imperative plur.1	versleutelt
participles	versleutelend	(hebben) versleuteld
1)Archaic.

Derived terms

• versleuteling