Old Polish

edit

Etymology

edit

Inherited from Proto-Slavic *dьgna, with secondary nasalization. First attested in c. 1500.

Pronunciation

edit
  • IPA(key): (10th–15th CE) /d͡ʑæ̃ɡna/
  • IPA(key): (15th CE) /d͡ʑæ̃ɡna/

Noun

edit

dzięgna f

  1. (attested in Greater Poland) stomatitis
    • 1908 [c. 1500], Bolesław Erzepki, editor, Przyczynki do średniowiecznego słownictwa polskiego. I. Glosy polskie wpisane do łacińsko-niemieckiego słownika drukowanego w roku 1490[1], Lubiń, page 16:
      Dzyagną dentile, zanfleisch, dentina idem
      [Dzięgna dentile, zanfleisch, dentina idem]

Descendants

edit
  • ? Russian: цинга́ (cingá, scurvy)
    • Armenian: ցինգա (cʻinga)
    • Kildin Sami: цыӈӈьк (cyŋŋ’k)
    • Polish: cynga
    • Skolt Sami: câʹǧǧ

References

edit
  • B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “dzięgna”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN