Last modified on 9 February 2014, at 17:56

δεύτερος

Ancient GreekEdit

EtymologyEdit

Uncertain. Traditionally viewed as a δύο (dúo, two) + -τερος (-teros, comparative suffix).

Ancient Greek ordinal numbers
 <  αʹ βʹ γʹ  > 
    Ordinal : δεύτερος (deúteros)
    Cardinal : δύο (dúo)
    Adverbial : δίς (dís)

PronunciationEdit

NumeralEdit

δεύτερος (deúteros)

  1. (ordinal) second

InflectionEdit

ReferencesEdit


GreekEdit

AdjectiveEdit

δεύτερος (défterosm,  feminine: δεύτερη (défteri), neuter: δεύτερο (déftero)

  1. (ordinal) second
    Ήρθε δεύτερος στο Μαραθώνιο.
    He came second in the marathon.
  2. inferior
    δεύτερης ποιότητας
    inferior quality

DeclensionEdit

Usage notesEdit
  • There are alternative learned forms:
    δευτέρου (deftérou) (masculine and neuter, genitive singular)
    δευτέρα (deftéra) (feminine, nominative, accusative and vocative singular)
    δευτέρας (deftéras) (feminine, genitive singular)
    δευτέρων (deftéron) (all genders, genitive plural)

Related termsEdit

See alsoEdit