grafan
Old English
Etymology
From Proto-Germanic *grabaną (“to dig, scrape”), from Proto-Indo-European *ghrebh- (“to dig, scrape, bury”). Cognate with Old Frisian greva (“to dig”), Old Saxon gravan (“to dig”), Old High German graban (“to dig”), Old Norse grafa (“to dig”), Gothic 𐌲𐍂𐌰𐌱𐌰𐌽 (graban, “to dig”), Old English græf (“cave, trench, grave”).
Verb
grafan (strong class VI)
Conjugation
Conjugation of grafan (strong class VI)
| indicative | present | preterite |
|---|---|---|
| 1st-person singular | grafo | grōf |
| 2nd-person singular | græfst | grōfe |
| 3rd-person singular | græfþ | grōf |
| plural | grafaþ | grōfon |
| subjunctive | present | preterite |
| singular | grafe | grōfe |
| plural | grafen | grōfen |
| imperative | ||
| singular | graf(e) | |
| plural | grafaþ | |
| participle | present | past |
| grafende | grafen | |
Related terms
- grafet
Descendants
- English: grave