kakken
Dutch
Etymology
From Middle Dutch cacken, probably from Latin cacare 'to defecate, soil', either way presumably ultimately sound imitative
Verb
kakken
- (intransitive) To defecate
- (transitive) To (secrete) shit (notably solids)
- (intransitive) To trot slowly, lustlessly
Conjugation
Conjugation of kakken (weak)
| infinitive | kakken | |||
|---|---|---|---|---|
| present tense | past tense | |||
| 1st person singular | kak | kakte | ||
| 2nd person singular | kakt | kakte | ||
| 3rd person singular | kakt | kakte | ||
| plural | kakken | kakten | ||
| subjunctive sing.1 | kakke | kakte | ||
| subjunctive plur.1 | kakken | kakten | ||
| imperative sing. | kak | |||
| imperative plur.1 | kakt | |||
| participles | kakkend | (hebben) gekakt | ||
| 1)Archaic. | ||||
Related terms
- bekakt (adjective)
- kak m
- kakhuis n
- kouwe kak m
- bekakken (verb)
- kakaard, kakkerd m
- kakker, kakkere m
- kakkerij
- kakking
- kaksel n
- kakmaklijk, in Jan Kakmaklijk
- kakstaande, in Jantje Kakstaande
- dukatenkakker m
- kralenkakker, eene soort van vlinder (De Gids, 1907, IV, 207)
- krentenkakker m
- kakschool
- kakstoel m
- kakbroek m
- kakdarm
- kakkerte m
- kakkloot m
- kakkont(e)
- kakpot m
- kakspaan, mv. kakspanen pl, gewestel. voor: bil, (de) billen
- kakstil(le)
- kakteil
- kakverzen, kack-verssen. j. Kack-hiele, KIL.
- kakwangen pl, benaming voor: ”de billen van een mensch”
- kakzetel m
- kakkedoor m
- kakkeman m
kakkenestje? (zie KAKKENEST).
- in de kindertaal, of in de taal van de kinderkamer, gevoegd voor den naam van een persoon op wien men boos is: ”vieze, stoute.” Verg. kakke-Nentje en kakketaat (taat bet. vader), in de volgende voorbeelden.
Laet mense (de kinderen) staen krijten, soo hebme 't Wijf weer ant temen, Siet dien Bul, hy en vermach sijn eygen Kyeren niet, En lierender van joncx op kacketaet, bildt jou taet, en sulck onthiet, FRANSSOON, G. Wouters 17 [1623].
- uitkakken (verb)
- aankakken (verb)
- nederkakken (verb)
- wegkakken (verb)