neergooien

Dutch

Etymology

neer 'down' + gooien 'to throw'

Verb

neergooien

1. (transitive) to cast, throw down, floor

Conjugation

Conjugation of neergooien (weak, separable)

infinitive	neergooien
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	gooi neer	gooide neer	neergooi	neergooide
2nd person singular	gooit neer	gooide neer	neergooit	neergooide
3rd person singular	gooit neer	gooide neer	neergooit	neergooide
plural	gooien neer	gooiden neer	neergooien	neergooiden
subjunctive sing.1	gooie neer	gooide neer	neergooie	neergooide
subjunctive plur.1	gooien neer	gooiden neer	neergooien	neergooiden
imperative sing.	gooi neer
imperative plur.1	gooit neer
participles	neergooiend	(hebben) neergegooid
1)Archaic.

Anagrams

• gooien neer