uitgaan

Dutch

Pronunciation

• audio

  (file)

• IPA: /ˈœy̆txaːn/

Etymology

uit +‎ gaan

Verb

uitgaan

1. to go out
2. to turn off
3. to expire, to break up (of a relationship)

Conjugation

Conjugation of uitgaan (strong class 7, irregular, separable)

infinitive	uitgaan
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	ga uit	ging uit	uitga	uitging
2nd person singular	gaat uit	ging uit	uitgaat	uitging
2nd person sing. (gij)	gaat uit	gingt uit	uitgaat	uitgingt
3rd person singular	gaat uit	ging uit	uitgaat	uitging
plural	gaan uit	gingen uit	uitgaan	uitgingen
subjunctive sing.1	ga uit	ginge uit	uitga	uitginge
subjunctive plur.1	gaan uit	gingen uit	uitgaan	uitgingen
imperative sing.	ga uit
imperative plur.1	gaat uit
participles	uitgaand	(zijn) uitgegaan
1)Archaic.

Derived terms

• uitgang

Anagrams

• gaan uit