uitrekken

Dutch

Etymology

uit + rekken

Verb

uitrekken

1. (intransitive) and (transitive) to stretch out

Conjugation

Conjugation of uitrekken (weak, separable)

infinitive	uitrekken
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	rek uit	rekte uit	uitrek	uitrekte
2nd person singular	rekt uit	rekte uit	uitrekt	uitrekte
3rd person singular	rekt uit	rekte uit	uitrekt	uitrekte
plural	rekken uit	rekten uit	uitrekken	uitrekten
subjunctive sing.1	rekke uit	rekte uit	uitrekke	uitrekte
subjunctive plur.1	rekken uit	rekten uit	uitrekken	uitrekten
imperative sing.	rek uit
imperative plur.1	rekt uit
participles	uitrekkend	(hebben) uitgerekt
1)Archaic.

Anagrams

• rekken uit