δίκροτος
Ancient Greek
editEtymology
editFrom δίς (dís, “doubly”) + κρότος (krótos, “rattling noise, beat, snapping, clash”).
Pronunciation
edit- (5th BCE Attic) IPA(key): /dí.kro.tos/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /ˈdi.kro.tos/
- (4th CE Koine) IPA(key): /ˈði.kro.tos/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /ˈði.kro.tos/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /ˈði.kro.tos/
Adjective
editδίκροτος • (díkrotos) m or f (neuter δίκροτον); second declension
Inflection
editNumber | Singular | Dual | Plural | |||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Case/Gender | Masculine / Feminine | Neuter | Masculine / Feminine | Neuter | Masculine / Feminine | Neuter | ||||||||
Nominative | δίκροτος díkrotos |
δίκροτον díkroton |
δικρότω dikrótō |
δικρότω dikrótō |
δίκροτοι díkrotoi |
δίκροτᾰ díkrota | ||||||||
Genitive | δικρότου dikrótou |
δικρότου dikrótou |
δικρότοιν dikrótoin |
δικρότοιν dikrótoin |
δικρότων dikrótōn |
δικρότων dikrótōn | ||||||||
Dative | δικρότῳ dikrótōi |
δικρότῳ dikrótōi |
δικρότοιν dikrótoin |
δικρότοιν dikrótoin |
δικρότοις dikrótois |
δικρότοις dikrótois | ||||||||
Accusative | δίκροτον díkroton |
δίκροτον díkroton |
δικρότω dikrótō |
δικρότω dikrótō |
δικρότους dikrótous |
δίκροτᾰ díkrota | ||||||||
Vocative | δίκροτε díkrote |
δίκροτον díkroton |
δικρότω dikrótō |
δικρότω dikrótō |
δίκροτοι díkrotoi |
δίκροτᾰ díkrota | ||||||||
Derived forms | Adverb | Comparative | Superlative | |||||||||||
δικρότως dikrótōs |
δικροτώτερος dikrotṓteros |
δικροτώτᾰτος dikrotṓtatos | ||||||||||||
Notes: |
|
Descendants
edit- ⇒ English: dicrotic
Further reading
edit- “δίκροτος”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press