Contents

SanskritEdit

NounEdit

अधिप ‎(adhi-pam

  1. ruler, commander, regent, king

DeclensionEdit

Masculine a-stem declension of अधिप
Nom. sg. अधिपः(adhipaḥ)
Gen. sg. अधिपस्य(adhipasya)
Singular Dual Plural
Nominative अधिपः(adhipaḥ) अधिपौ(adhipau) अधिपाः(adhipāḥ)
Vocative अधिप(adhipa) अधिपौ(adhipau) अधिपाः(adhipāḥ)
Accusative अधिपम्(adhipam) अधिपौ(adhipau) अधिपान्(adhipān)
Instrumental अधिपेन(adhipena) अधिपाभ्याम्(adhipābhyām) अधिपैः(adhipaiḥ)
Dative अधिपाय(adhipāya) अधिपाभ्याम्(adhipābhyām) अधिपेभ्यः(adhipebhyaḥ)
Ablative अधिपात्(adhipāt) अधिपाभ्याम्(adhipābhyām) अधिपेभ्यः(adhipebhyaḥ)
Genitive अधिपस्य(adhipasya) अधिपयोः(adhipayoḥ) अधिपानाम्(adhipānām)
Locative अधिपे(adhipe) अधिपयोः(adhipayoḥ) अधिपेषु(adhipeṣu)

DescendantsEdit

ReferencesEdit

  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0021