Open main menu

Wiktionary β

Contents

SanskritEdit

EtymologyEdit

From अपे (ape, to go away, root).

PronunciationEdit

  • (Vedic) IPA(key): /ɐ.pɑː.jɐ/
  • (Classical) IPA(key): /ɐˈpɑː.jɐ/
  • NounEdit

    अपाय (apāyam

    1. danger, risk
      उपायं चिन्तयेत् प्राज्ञस्तथापायं च चिन्तयेत्।
      upāyaṃ cintayet prājñastathāpāyaṃ ca cintayet.
      The wise (man) must calculate the means and also the risk.
    2. injury, loss
    3. destruction

    DeclensionEdit

    Masculine a-stem declension of अपाय (apāya)
    Singular Dual Plural
    Nominative अपायः
    apāyaḥ
    अपायौ
    apāyau
    अपायाः / अपायासः¹
    apāyāḥ / apāyāsaḥ¹
    Vocative अपाय
    apāya
    अपायौ
    apāyau
    अपायाः / अपायासः¹
    apāyāḥ / apāyāsaḥ¹
    Accusative अपायम्
    apāyam
    अपायौ
    apāyau
    अपायान्
    apāyān
    Instrumental अपायेन
    apāyena
    अपायाभ्याम्
    apāyābhyām
    अपायैः / अपायेभिः¹
    apāyaiḥ / apāyebhiḥ¹
    Dative अपायाय
    apāyāya
    अपायाभ्याम्
    apāyābhyām
    अपायेभ्यः
    apāyebhyaḥ
    Ablative अपायात्
    apāyāt
    अपायाभ्याम्
    apāyābhyām
    अपायेभ्यः
    apāyebhyaḥ
    Genitive अपायस्य
    apāyasya
    अपाययोः
    apāyayoḥ
    अपायानाम्
    apāyānām
    Locative अपाये
    apāye
    अपाययोः
    apāyayoḥ
    अपायेषु
    apāyeṣu
    Notes
    • ¹Vedic

    DescendantsEdit

    ReferencesEdit

    • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0056