amicus
English
Etymology
Abbreviation of amicus curiae.
Noun
amicus (plural amici)
- (law, informal) Someone not a party to a case who submits a brief and/or presents oral argument in that case.
Synonyms
- amicus curiae (formal)
Anagrams
Latin
Etymology
Pronunciation
Adjective
amīcus m (feminine amīca, neuter amīcum); first/second declension
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | amīcus | amīca | amīcum | amīcī | amīcae | amīca | |
| genitive | amīcī | amīcae | amīcī | amīcōrum | amīcārum | amīcōrum | |
| dative | amīcō | amīcae | amīcō | amīcīs | amīcīs | amīcīs | |
| accusative | amīcum | amīcam | amīcum | amīcōs | amīcās | amīca | |
| ablative | amīcō | amīcā | amīcō | amīcīs | amīcīs | amīcīs | |
| vocative | amīce | amīca | amīcum | amīcī | amīcae | amīca | |
Noun
amīcus (genitive amīcī); m, second declension
- friend
- (Augustan and later) courtier, minister, counsellor
Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | amīcus | amīcī |
| genitive | amīcī | amīcōrum |
| dative | amīcō | amīcīs |
| accusative | amīcum | amīcōs |
| ablative | amīcō | amīcīs |
| vocative | amīce | amīcī |