omgaan

Dutch

Etymology

om +‎ gaan

Verb

omgaan

1. (~ met) to handle
2. to associate socially

Conjugation

Conjugation of omgaan (strong class 7, irregular, separable)

infinitive	omgaan
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	ga om	ging om	omga	omging
2nd person singular	gaat om	ging om	omgaat	omging
2nd person sing. (gij)	gaat om	gingt om	omgaat	omgingt
3rd person singular	gaat om	ging om	omgaat	omging
plural	gaan om	gingen om	omgaan	omgingen
subjunctive sing.1	ga om	ginge om	omga	omginge
subjunctive plur.1	gaan om	gingen om	omgaan	omgingen
imperative sing.	ga om
imperative plur.1	gaat om
participles	omgaand	(zijn) omgegaan
1)Archaic.

Derived terms

• omgang

Anagrams

• gaan om